Preek

Preek van zondag (29 april 2018)

Broeders en zusters, lieve mensen,

Het evangelie van vandaag spreekt over het belang van verbondenheid met elkaar en met God en geeft een beeld van de wijnstok en de ranken. Alleen in verbondenheid met God is het mogelijk te groeien in geloof en vruchtbaar te zijn. Wij weten uit ervaring hoe belangrijk in het leven van alledag het gevoel van betrokkenheid op elkaar is voor een vruchtbare samenwerking. Als er in een gezin een hechte band is, een onderlinge betrokkenheid, een gevoel van ‘wij horen bij elkaar, want we hebben iets gemeenschappelijks’, dan zit het met zo’n gezin wel goed. Ze stralen het uit, ze staan in voor elkaar, ze komen op voor elkaar, geen gezinslid raakt erbuiten, ieder wordt binnenboord gehouden. Verbondenheid is als het cement in een bouwwerk. Verbondenheid tussen Jezus en zijn volgelingen is van levensbelang. Dat was toen al, dat is vandaag ook zo. Als je met elkaar verbonden blijft, samen in gesprek gaat, goed naar elkaar luistert en terugkoppelt naar de Bron, zijn alle problemen op te lossen: de ranken moeten verbonden blijven met de wijnstok. Laten ook wij als gelovigen, parochianen elkaar in liefde tegemoet treden, elkaar sterken in geloof en samen rijke vrucht voortbrengen ter ere van Gods naam.                                                                                            Verbondenheid is als het cement in een bouwwerk. Jezus zelf spreekt tot ons tussen Pasen en Pinksteren over het belang van blijvende verbondenheid.
En die blijvende verbondenheid, wens ik ook de drie parochielocaties toe. Maar de voortzetting van die verbondenheid moet niet vertaald worden naar alleen woorden, maar ook naar daden! Dan alleen kan het bouwwerk blijven staan!

Lieve mensen,

Ik neem vandaag afscheid, maar ik ga niet ver weg, dus zullen we elkaar best nog wel eens tegenkomen! Afscheid is ook terugkijken op 8 jaar samenwerken, samen vieren, bidden en bouwen. Het is stilstaan bij die vele goede ervaringen en minder goede ervaringen. Het is dankbaar zijn omdat we, samen hebben gebouwd aan deze geloofsgemeenschap in stenen en geloof. Het dankbaar zijn omdat dit alles mocht gebeuren.
Afscheid nemen doet ook wel een beetje pijn. We moeten het vertrouwde loslaten. Wat ik echt zal missen, zijn de vertrouwde mensen die ik heb leren kennen in die acht jaar en met wie ik lief en leed heb mogen delen: die jou hun vertrouwen hebben geschonken, ja, die zal ik missen.

Ik ben God dankbaar dat Hij mij geroepen heeft en Zijn weg met mij is gegaan.                                 Als priester geroepen worden, maakt dankbaar en tegelijk bescheiden en klein, want het zijn geen menselijke verdiensten die dit teweeg brachten, maar het is het werk van Zijn genade.

Priester-zijn: naar Hem verwijzen
die je zelf nooit hebt gezien,
leven uit geloof, verrijzen,
en het moeilijke :’ik dien’.

Priester-zijn: de woorden spreken
die je zelf te boven gaan:
‘bloed vergoten’ – ‘leven breken’,
in de kring van kleinen staan.

Priester-zijn: het licht doen stralen
van Gods eigen heiligheid,
soms doorheen je eigen falen
wordt Zijn toekomst voorbereid.

Priester-zijn: steeds weer geloven
dat je zelf gedragen bent
want het gaat je kracht te boven
Hij is liefde die je kent.

Priester-zijn: jij bent geroepen en gewijd
reeds vele jaren geleden;
om herder naar Gods hart te zijn
werd over en voor jou gebeden.

Priester-zijn: tot dienst aan mensen voor altijd,
een eenzaam hart soms, bange dromen,
geloof en hoop die ooit te klein,
te arm zijn voor wie bij je komen.

Priester-zijn: lichtend zal je liefde zijn
Al kun je haar niet zelf bedenken,
Je leven is de beste wijn
die God aan velen uit wil schenken.

Lieve mensen,

Afscheid nemen is ook naar de toekomst kijken. Het is niet alleen het einde van iets beleven maar ook naar de toekomst van het nieuwe zien. Laten we daarom God vragen dat we in dankbaarheid terug mogen kijken op wat voorbij is, dat wij vertrouwen hebben op wat komen mag. En dat God voor elk van ons op onze levensweg: de weg, de waarheid en het leven is. Amen